korku filmleri anma törenim

Korku filmi izlemeyi bıraktım yıllar önce.Hayatın gerçeklerini gördüğümde korku filmleri tat vermez oldu.

Sanki dün izlemişim gibi. Daha önce izledim dediklerimde var.Bazen hiç izlememişim gibi. Daha önce Hiç görmediklerim de..

Eskilerin Ortaokulu bugünün ilkokul 6 ya da 7.sınıfıydı ben o filmleri bırakalı.Tadı kalmadı.Gece kabusum olmadı dediğimde bir daha bakmadım tadına.

Aklıma geldi bugün. Gece herkesin yatmasını beklediğim battaniyenin altına girip televizyonun karşısında korku filmi izlediğim zamanlar. Elimde kolam, önümde çekirdeğim. Filmi anlayana, heyecanı başlayana kadar yedin yedin o çekirdeği. Sonrasında yenmesi mümkün mü? Ses olur, o çıkan çıtırtı seni korkutur. Bir anda sahneye atlayan yaratıklar.. Arkanda kalan kapıya arada göz ucuyla bakarsın bir gölge mi geçti diye? Gene şanslı olduğun noktalar yok mu var tabi.. Evden birinin kalkıp kızım sen hala yatmadın mı dediğinde eğer ki adrenalin tavan yapmış bir sahne değilse şanslısın. Yoksa o çömdüğün koltuğa sıçman an meselesi. Güzel zamanlarmış,adrenalin aranan güzel yaşlarmış.

Bugün korku filmleri o kadar korkutmuyor.. Annen, anneannen sen hala yatmadın mı diye yatağından kalkıp sana bakmıyor. Kola ve çekirdeğin kalori hesabından yenilip, içilemiyor.. Zaten yeterince adrenalin yüklenmiş günlerimize anca kahkaha, keyif, huzur arıyoruz.. 

Hangisi daha güzel bilemedim. Birilerinin seni örgütlediği hayatı yaşarken büyümeye çalışmak mı? Yoksa büyüdüğünü kabullenip kendi filmini yaşamak mı?

Anma günlerine geldiysek zaten geçmiş olsun.. Zaten kendi filmini yaşamaya başlamışsın mübarek!