Gidelim buralardan!!

Bu bir deneme yazısıdır. Baştan belirteyim. Deneme derken? 2 anlamında da değerlendirebiliriz sanırım. Çünkü bir süredir beynimde büyüyen çığlıkları atmak ama hep bir vazgecisle paylaşamamaktan buradan uzunca bir süredir uzağım. Öyle de bir deneme yani. Kendimi de deniyorum. Bu sefer blogda yer alabilecek mi bu yazı ben bile meraktayım.

Öyle ki artık ay bu alınır,bu gücenirden olsa gerek aman ya boşver yazma durumuna geldim. Beni buna iten sebepler elbet var tabi. Birşey yasadigimda insanlarin bunu nasil yazacaksin merak ediyorum diye beklemeleri, ay dün gordum bu ben degilim dimi diye geri donusleri başlıca sebepler..
Yani sen olabilir miyim acaba diye düşünüyorsan belki de olabilirsin, he olmayadabilir tabi tesadüf denen birsey de var. Ama her acabada bir bit yeniği arayansan belki?

Önceden öyle rahattı ki buralar.. ohoo resmen at koşturuyordum. Canım istedi mi sövüyor, istediğinde ağlıyordum resmen.. sonra ne oldu? Bir halt ki birşekilde duyuldu işte. Aman bu da ukala diyecek mutlaka vardır. Ama bu ünlülerin bu hayat çok zor dedikleri demeçler var ya öyle bir durum. Yani ünlü olmayı istemezdim, zor hayat..

Öyle kızgın,kırgın bir haldeyim ki. Bu serzenişte bana. Tüm bu duyguları kendime karşı yaşıyorum. Insanlara çok değer verip, olayları içsellestirip sonra da aman büyütme,boşver dediklerimden herkes kendini öyle büyük görür oldu ki şaşıyorum. Yetti mi tabi ki hayır. Samimiyet! Benim için öyle önemli bir değer ki mesafeleri aşan ya da km km yenilerini ekleyen. Samimi olmayıp samimiymiş gibi yapanlar yok mu, işte farkettigim an uzuyorum uzatıyorum mesafelerimi.

Ee bir de verdiğim sözü tutmak için çabalamalarim yok mu? Ayar oluyorum. 'Ya bi bırakır mısın lütfen, var git yoluna bacım.. derdin mi yok,baska söz verirsin ne ölmüş ölelim mi şimdi? işin mi yok diyorum' ama yok dinlemiyor içimdeki saçma bir doğrucu davut.
Ee bu doğrucu davutun bir de yardakçısı var ki koruyucu melake. Illallah ettim, tansiyonum yetmez, yaş baş desen geçmiş,dilim dinletemez ama yok cidden, olmuyor illa çıkıyor biri ben yaptım, ben dedim,benim yüzümden dedirtecek.

Bunlar için bir günümüz insanı olma okulu var mı? Ben beni eğitemedim de bugunlerin adamı olmak için ne yapmak lazım?

Başkalarını taklit edip sanki ilk kendi buluş yapmış gibi tavır takınanlar var ya hastasiyim mesela.. bravo diyip alkış falan tutasım geliyor.

Bazen yakalıyorum da hani.. haaahaa ben gibi mi giymiş o? Haahah bu da ben falan diyip bir yakalıyorum sonra da ya bırak sen kimsin diyorum ama akıyor o kadar belli ki..

Meselaları uzaticam yarın gene biri çıkıp soracak diye vazgeçiyorum bak. Insanın içindeki sanatsal kişiliği öldürürsünüz yeminle.. tam birşey diyeceğim hobaaa o da olmaz bu da olmaz. Ee ben burda günlük mü tutayım pardon da?
Dün işe gittim. Bugün sabah doktorda randevum vardı. Öğlen ali demir i tiyatroya götürdüm. Eeee nereye kadar hadi benim hayatım hep hareketli tamam da bunu da oku oku ben olsan bana mi çalışıyorsun, bana mi geziyorsun derim o açıdan bakinca yani.

Demem o ki ben buradan istediğim barbie yi giydireyim, bir et bebek falan evcilik oynasın. Barbi onun evini başına yıksın. Ben yazıp çizip oynayayım. Sonra toplar eşyalarımı giderim usulca. Siz çokta şaapmayın hani gidin buralardan. Yani diyorum ki topluca bunu aforoz etsekte çıksak mi ki takipten? bu memleket soğuuuk, ayy bir buz hiç güzel değil. Bence gidelim, gidin, gitsin, git... ee haydi o zaman