Sen bu gece de uyu...
Kafama yazıyorum tüm hayatı, tüm söyleyemediklerimi ve tüm söylemesini beklediklerimi...Yazamıyorum, yazıyorum siliyorum. Yazmadığımı beynimden atamıyorum. Doldurduğum koskaca bir hafıza yığını...Yıllar o kadar çabuk geçiyor ama bir o kadar da geçmiyor hepsi çelişki. Keşke olsaydı ya da hiç olmamış olsaydı.
Bugün olmaman içimi acıtıyor, var olduğun günlerde aslında hiç olmamış olman,hepsi koca bir boşluk!
Sadece hiç oldun mu? Gerçekten hissetin mi onu bile bilemedim, hiç öğrenemedim.Bugün olmadığında dün olmadığın gibi hissettim sadece..
Yıllar geçti üzerinden, kaç telefon değiştirdim, kaç hat yeniledim, kaç kez rehberimde temizlik yaptım bilmiyorum ama sen hala o rehberde - hiç gitmemişsin gibi duruyorsun..Neden?
Sanki gerçekten gitmen için seni oradan silmem gerek gibi, o zaman ulaşamayacakmışım gibi. Her aradığımda ulaşmışım gibi, kendime güvene aldığımı düşünmem neden? Olmasaydı o numara ne olur ki rehberimde,hayatımda..Tabi bir de hiç derdim olmamış ve yokmuş gibi senin numaranın varlığına kafamı takmam? Ben bile anlamıyorum bazen benim rahatsızlıklarımı, öfkemi, acılarımı.. Olsaydın ne olurdu biliyorum aslında benim için bugünkü kadar büyük bir acı,fark sadece senin var olduğunu bilmemin rahatlığı. Ama olsun olsaydın ya geçen 7 sene neden 7 gün gibi kısacık ya da 70 yıl kadar uzun. Görememenin verdiği huzursuzluk, huysuzluk, duyamamış olmanın verdiği asilik.Tabi bir de hayatında kaybetmemiş olanların kıymet bilmeden ahlanıp vahlanmaları, anı yaşayamamalarını görmenin verdiği sinir harbi..
Birgün anlayacağını ama kaybettiğinde geç olacağını söylediklerimin bakışları "sen nereden bileceksin , saçmalık-ukalalık " diyen o bakışlar... Herkesin yaşadığı kendine mutlaka ,ama yaşayanlardan ders alabilmekte meziyet olmalı..1000 kez düşünüp 1 kez uyguladım çocuk aklımla bile, işte bu yüzden keşkelerim çok az ki onlar bile olmasaydı keşke! Bana yaşattığın üzüntülerin üzerinden asır geçse geçmez acısı, ama ben ona rağmen böyle üzgünsem??
Rehberde numarana geldim yavaşça, isim girmeden tek tek.. Zaman geçti az daha bakıp geçtim usulca, sonra sanki hiç bakmamışım gibi koydum telefonu yerine.. Sonuç olarak yeniden numarana uzunca bakıp seni aramayıp, sinirlenmemeye ve kendi kendime kızmamaya karar verdim..Ya aradığımda açmayacaktın nasılsa ya geliyorum diyip unutacaktın tabi "ben seni arayacağım" diyipte 3 gün geçmesine rağmen aramama ihtimalinde var..İşte bu yüzden bugünde numaranı silmedim, arayıp rahatsız da etmedim, kendi canımı sıkmamış oldum haliyle, daha da üzülmedim de... Hayat bana güzel.. Sen bu gece de uyu baba...
Bugün olmaman içimi acıtıyor, var olduğun günlerde aslında hiç olmamış olman,hepsi koca bir boşluk!
Sadece hiç oldun mu? Gerçekten hissetin mi onu bile bilemedim, hiç öğrenemedim.Bugün olmadığında dün olmadığın gibi hissettim sadece..
Yıllar geçti üzerinden, kaç telefon değiştirdim, kaç hat yeniledim, kaç kez rehberimde temizlik yaptım bilmiyorum ama sen hala o rehberde - hiç gitmemişsin gibi duruyorsun..Neden?
Sanki gerçekten gitmen için seni oradan silmem gerek gibi, o zaman ulaşamayacakmışım gibi. Her aradığımda ulaşmışım gibi, kendime güvene aldığımı düşünmem neden? Olmasaydı o numara ne olur ki rehberimde,hayatımda..Tabi bir de hiç derdim olmamış ve yokmuş gibi senin numaranın varlığına kafamı takmam? Ben bile anlamıyorum bazen benim rahatsızlıklarımı, öfkemi, acılarımı.. Olsaydın ne olurdu biliyorum aslında benim için bugünkü kadar büyük bir acı,fark sadece senin var olduğunu bilmemin rahatlığı. Ama olsun olsaydın ya geçen 7 sene neden 7 gün gibi kısacık ya da 70 yıl kadar uzun. Görememenin verdiği huzursuzluk, huysuzluk, duyamamış olmanın verdiği asilik.Tabi bir de hayatında kaybetmemiş olanların kıymet bilmeden ahlanıp vahlanmaları, anı yaşayamamalarını görmenin verdiği sinir harbi..
Birgün anlayacağını ama kaybettiğinde geç olacağını söylediklerimin bakışları "sen nereden bileceksin , saçmalık-ukalalık " diyen o bakışlar... Herkesin yaşadığı kendine mutlaka ,ama yaşayanlardan ders alabilmekte meziyet olmalı..1000 kez düşünüp 1 kez uyguladım çocuk aklımla bile, işte bu yüzden keşkelerim çok az ki onlar bile olmasaydı keşke! Bana yaşattığın üzüntülerin üzerinden asır geçse geçmez acısı, ama ben ona rağmen böyle üzgünsem??
Rehberde numarana geldim yavaşça, isim girmeden tek tek.. Zaman geçti az daha bakıp geçtim usulca, sonra sanki hiç bakmamışım gibi koydum telefonu yerine.. Sonuç olarak yeniden numarana uzunca bakıp seni aramayıp, sinirlenmemeye ve kendi kendime kızmamaya karar verdim..Ya aradığımda açmayacaktın nasılsa ya geliyorum diyip unutacaktın tabi "ben seni arayacağım" diyipte 3 gün geçmesine rağmen aramama ihtimalinde var..İşte bu yüzden bugünde numaranı silmedim, arayıp rahatsız da etmedim, kendi canımı sıkmamış oldum haliyle, daha da üzülmedim de... Hayat bana güzel.. Sen bu gece de uyu baba...
Yorumlar
Yorum Gönder