Vicdan Hala Var

Uzun zamandır yazamadım, eh haliyle bayağı uzun bir süre uzak kaldım ama aynı bahane aynı terane , hayat...Malüm olan hayat şartları yapmak istediğimiz şeyleri ya ertelememize neden oluyor bazen , bazen de hiç yapamamıza..Neyse ki aman aman bir uzaklık olmadı benim ki çok istedim, aklıma geldi kendime bunu kelimelere dök dedim ama bir baktım yarın olmuş..O yarınlar hiç bitmiyor iyi ki : )

            Neyse paylaşmak istediğim şey şu ki geçtiğimiz Cuma, alışveriş yapa yapa market benim , fırın senin..Arabaya bin, park et arabadan in şeklinde gittik, annemlere akşam yemeğine.Zaten bir trafik İstanbul çilesi bitmek bilmeyen.Eve atınca kendini insan bir rahatlıyor , derin bir ohh çekiyor ki sormayın..Ben bazen farkediyorum da soğuk ter atıyorum artık..Yemek, çay faslı geçti telefonla aynı anda çalan kapı ne oluyor dedik ama farklı durumlarmış. Telefonu kapadım , kapıya giden annemle kardeşimin peşinden sese doğru gittim. Gizem burada mı? Herkes panik de ne oluyor arkadaş? Niye panikledin ki anne , kim arar beni?  

            Biz şaşırmış bakarken karşımızdaki gence , çıkarttı cebinden kimlik ama pembe..Benim göz zaten malümunuz görmüyor , rengi seçince yaklaştım.Abla bu senin değil mi yaa? Diyen kızgın bir ses bir kimliğe bir çocuğa bir de aynada kendime bakışım çok komikti , sanırım senelerce unutamayacağım. Genç ben nerede düşürdüysem artık denk gelmiş üzerine basmış ve cüzdan olduğunu farkedince almış, eve götürmüş ne var ne yok dökmüş.Kartlar , kimlik , ehliyet , kan grubu, kartvizit,fatura,harcama listesi , plan program listesi , toka...Aman Allah!Ben ee bu benim dedim çocuk abla sensin tabi yaa dedi ama içten bir bağırtıyla.Artık adımını atsa vurma abi diyeceğim tırstım.Alıklaştım da cüzdan benim, kimlik benim, ben evdeyim,haberim yok ve televizyon izliyorum hay maşallah. Hadi bu kardeş çıkmasaydı , aramasaydı da ben de pazartesiye kadar farketmeseydim..Arada 3 gün eşim yanımda cüzdanla pek işim olmuyor tabi. Düşüncesi bile kötü off!

            Çocuk koca bir poşet çıkardı gözümün önüne , bu ne dememe fırsat kalmadan cüzdandan çıkanlar, kusura bakma biraz kurcaladım ama dedi. Aaa olur mu öyle şey hiç , çok sağol bir incelik bir kibarlık ayakkabılarını silim abi diyecek moddayım ama haklıyım da..Çocuk gidiyor sandım o an geri döndü abla bunları unuttum derken 2 avucuyla cebinden sıkıca tuttuğu birşey çıkardı. Bütün paralarımın yanında 5 kuruşlarımında dahil olduğu bir avuç dolusu para..Bin rica minnetle gitmeden sordum, cüzdanı düşürdüm hadi bastınız buldunuz peki beni nasıl buldunuz? Bulduğu saatten sonra evde talan etmiş cüzdanı , kartvizitlerimden şirketi aramış bulamamış , bulduğu diğer telefon numaralarını açan olmamış, çekildiğim fotoğrafların yakınlardaki fotoğrafçıdan olduğunu görünce sitedeki bina görevlilerini dolaşmış. Annemlerin bina görevlisi sonunda doğru adresi vermiş ve 3.5 saatin sonunda bana ulaşmış.

            Gerçekten ağzım açık , şaşırarak anlattıklarını dinledim.Tekrar tekrar uğurlayana kadar teşekkür ettim.Ve böyle insanlar kaldı mı sorusuna kalbi, vicdanı olan insanlar hala var ve çok yakınımızdalar dedim.